Menu główne

Psy

Suczki

Szczeniaki

Kontakt

Iwona Paszyńska-Wesołowska
BYDGOSZCZ
POLSKA / POLAND
tel: 0 512 33 76 81
e-mail: iwonapaszynska[at]wp.pl

polski/polish angielski / english

Schipperke

Wzorzec FCI nr 83/ 14.12.2009 / PL

Kraj pochodzenia: Belgia

Data publikacji obowiązującego wzorca: 28.07.2009.

Użytkowanie: mały pies stróżujący i do towarzystwa.

Klasyfikacja FCI:

Grupa 1 - Psy pasterskie i zaganiające.
Sekcja 1 - Psy pasterskie.
Próby pracy nie wymagane.

RYS HISTORYCZNY:
W dialekcie flamandzkim Schipperke tłumaczy się jako mały owczarek. Wspólnym przodkiem belgijskich psów pasterskich i Schipperke był prawdopodobnie owczarek zwany Leyvenaar, o raczej małych rozmiarach i czarnej maści. Korzenie Schipperke sięgają XVIIw. Około 1690 roku Schipperke był ulubieńcem klasy robotniczej i mistrzów szewskich z dzielnicy St. Gery w Brukseli. Organizowali oni zawody/wystawy, by pochwalić się swoimi misternie wykonanymi mosiężnymi obrożami, w które przyozdabiali psy. Schipperke odznaczały się brakiem ogonów - zwyczaj ich cięcia wywodził się  już z XVw. Rasa była znana jako doskonały myśliwy na myszy, krety i innego rodzaju szkodniki. Schipperke został pierwszy raz pokazany na oficjalnym pokazie psów w roku 1882 w Spa. Rasa stała się modna głównie dzięki Królowej Belgii, Marii-Henriećcie. Rok 1887 stał się istotnym dla rozwoju rasy, gdyż w tym czasie psy trafiły do Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. Pierwszy wzorzec rasy został sformułowany w 1888 roku przez stowarzyszenie hodowców, które powstało tegoż roku i trwa do dziś będąc jednocześnie najstarszym istniejącym związkiem. Przez lata czynionych było wiele wysiłków by ujednolicić wzorzec, ponieważ cały czas trwały dyskusje o różnych odmianach tej rasy pochodzących z Anvers, Louvain czy Brukseli.

WYGLĄD OGÓLNY:
Wyglądem ciała przypomina lisa. Schipperke to owczarek małych rozmiarów, lecz solidnie zbudowany.
Ma klinowatą budowę głowy, z dość mocno rozbudowaną mózgoczaszką i proporcjonalną kufą. Jego ciało jest dobrze zbalansowane, krótkie na miarę swojej budowy, tułów krępy i szeroki o silnej budowie kośćca. Typową cechą wyglądu jest gęste futro o prostym włosiu, które doskonale formuje charakterystyczną dla rasy krawatkę, grzywę, żabot i „spodnie,” dając niesamowity i specyficzny zarys sylwetki. Różnica w płci jest widoczna. Jego prostolinijna budowa, sprzymierzona z cechami owczarka, jego temperament i niewielkie rozmiary ciała tłumaczą popularność wykraczającą poza belgijskie granice.

WAŻNE PROPORCJE:
Wysokość w kłębie równa się długości całego ciała, stąd można mówić, że pies wpisuje się w kwadrat. Klatka piersiowa zrównuje się z łokciami. Kufa natomiast jest krótsza niż połowa długości głowy.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:
Doskonały pies stróżujący. Odznacza się dużym wigorem i witalnością oraz gotowością do zaalarmowania otoczenia. Co ważne, nieufny i powściągliwy wobec obcych. Aktywny, rzutki, obrotny, niezmordowany – te przymiotniki oddają najlepiej jego cechy. Zafascynowany otaczającym go światem i wszystkim, co się dzieje wokół niego, szczególnie ciekawią go rzeczy będące w jakiś sposób w ukryciu i niedostępne mu. Jego zaciekawienie można dostrzec poprzez podnoszącą się grzywę a także najeżony grzbiet. Jednocześnie nieufny wobec osób, które zbliżą się do rzeczy, których ma strzec, a zarazem bardzo łagodny w otoczeniu dzieci. Kolejną z jego charakterystycznych cech jest wysoki ton głosu. To bardzo ciekawski pies, który lubi polować na szczury, myszy, krety i inne szkodniki.

GŁOWA:
Lisia, klinowata, aczkolwiek na tyle długa i szeroka by harmonizować z tułowiem. Łuki brwiowe i kości policzkowe umiarkowanie wysklepione. Przejście z mózgoczaszki do części twarzowej widoczne, ale nie zbytnio zaznaczone
Mózgoczaszka: 
Dość szeroki płat czołowy, zwężający się w kierunku oczu. Z profilu wydaje się być delikatnie zaokrąglona.
Trzewioczaszka:
Nos: mały, zawsze czarny,
Kufa: zwężająca się w kierunku nosa, dobrze “wyrzeźbiona,” nie przesadnie długa ani spiczasta. Jej długość stanowi około 40% całkowitej długości głowy.
Wargi: czarne, ściśle przylegające.
Uzębienie: zdrowe, równo rozstawione, zgryz nożycowy, również tolerowany jest kleszczowy. Dopuszczalny jest brak jednego lub dwóch zębów przedtrzonowych P1, lub jednego P2, także zęby trzonowe M3 nie są brane pod uwagę.
Policzki: suche, zawsze idealnie zgrane z kufą, ich przejście w kufę jest niezauważalne.
Oczy: ciemnobrązowe, małe, w kształcie migdałów, ani głęboko osadzone ani wypukłe, niesamowicie ruchliwe o troszkę szelmowskim spojrzeniu, powieki czarne.
Uszy: stojące, bardzo małe, szpiczaste i trójkątne (czasem nawet trójkąta równobocznego), osadzone wysoko, na tyle blisko siebie aby nie stykały się. Sztywne i bardzo ruchliwe.

SZYJA:
Mocna, solidnie umięśniona, sprawiająca wrażenie niesamowicie potężnej z uwagi na charakterystyczną  dla rasy grzywę. Średniej długości, silnie osadzona na łopatkach, wysoko unoszona w momencie, gdy pies jest czymś zainteresowany, górna linia lekko łukowata.

TUŁÓW:
Krótki i szeroki, z tego powodu też krępy, ale też niezbyt przysadzisty i ciężki, oddający kwadrat. Jego długość od stawu barkowego do guza siedzeniowego prawie równa wysokości w kłębie.
Linia górna: grzbiet i lędźwie mocne i proste, delikatnie opadające od kłębu do zadu.
Kłąb: wyraźnie  zaznaczony, co dodatkowo podkreśla charakterystyczna dla tej rasy wydatna grzywa.
Grzbiet: krótki, mocny i prosty.
Lędźwie: krótkie, szerokie i mocne.
Zad: krótki, szeroki poziomy, tylna cześć zadka specyficznie zaokrąglona, co znalazło swoją nazwę jako: „Guinea pig rump,” czyli zadek o kształcie jak u świnki morskiej.
Klatka piersiowa: sięgająca do łokci, szeroka z przodu i za łokciami. Z profilu klatka jest mocno uwydatniona. Linia dolna klatki opuszczona do łokci a następnie lekko wznosi się ku brzuchowi.  

OGON:
Osadzony wysoko (jeśli nie obcięty). Niektóre Schipperke rodzą się bez ogonów,  ze skróconym ogonem, bądź szczątkowym, co nie stanowi wady. W spoczynku naturalny ogon sięga stawu skokowego psa, zwykle powinien zwisać i wznosić nie wyżej niż na linii grzbietu, jedynie, kiedy pies jest w ruchu. Podkulony ogon, lub też wniesiony ponad grzbiet jest dopuszczalny. 

KOŃCZYNY:
o silnym kośćcu, osadzone idealnie pod tułowiem.
Kończyny przednie: Wygląd ogólny: przednie kończyny, oglądane z każdej perspektywy, proste. Widziane od przodu idealnie równoległe. Wysokość od ziemi do łokci równać się powinna jednej drugiej wysokości w kłębie.
Łopatki: długie i skośne, normalnie kątowane.
Ramiona: długie i odpowiednio pochylone.
Łokcie: mocny, proste (nie wykręcone do wewnątrz ani zewnątrz)
Przedramiona: proste, w znacznej odległości od siebie w widoku od przodu.
Nadgarstki: mocne, nieuwydatnione.
Śródręcza:  krótkie, patrząc z profilu bardzo lekko nachylone.
Łapy: małe, okrągłe i zbite jak u kota, wysklepione palce, krótkie i silne pazury, zawsze czarne.
Kończyny tylne: muszą być ustawione bezpośrednio pod tułowiem, oglądane z tyłu muszą być idealnie równoległe.
Uda: długie, bardzo dobrze umięśnione, mogą się wydawać na szersze niż są w rzeczywistości ze względu na obfite „portki”.
Staw kolanowy: mniej więcej w jednej linii z biodrami.
Podudzie: mniej więcej na tej samej długości co udo.
Stawy skokowe: normalnie kątowane.
Ścięgna kolanowe: normalnie kątowane.
Śródstopia: raczej krótkie, wilcze pazury niepożądane.
Łapy: jak przednie, lub nieznacznie dłuższe.

RUCH:
Bieg w kłusie miękki, aczkolwiek prężny i energiczny z dostatecznym wykrokiem i dobrym napędem z tylnych kończyn, grzbiet utrzymuje równą linię a kończyny poruszają się równolegle, przednie kończyny muszą być zgrane z tylnymi a łokcie nie mogą być skierowane na zewnątrz. W szybszym tempie kończyny stawiane są zbieżnie.

Schipperke w ruchu 

OKRYWA WŁOSOWA:
Skóra:  przylegająca do całego ciała.

Sierść: włos okrywowy bardzo obfity i gęsty, prosty i dostatecznie szorstki o bardzo zbitej i jędrnej strukturze, dzięki temu suchy i sprężysty w dotyku, formujący doskonałą ochronę wraz z miękkim i grubym podszerstkiem. Bardzo krótkie włosy na uszach, również na głowie, a także na przednich kończynach, kolanach i śródstopiu. Na tułowiu włos przylegający średniej długości. Natomiast w okolicach szyi jest znacznie dłuższy i zawsze nastroszony, zaczynając od zewnętrznych krawędzi uszu formując, szczególnie uwydatnioną u psów, choć obowiązkowo występującą też u suk, szeroką obfitą krawatkę (długie włosie wokół szyi), grzywę (długie włosie na karku aż do kłębu i ramion) oraz żabot (długie włosie pod szyją stopniowo zanikające do klatki). Na zewnętrznej stronie ud, długie i obfite włosie tworzące charakterystyczne pantalony, zakrywające odbyt. Długość włosia na ogonie podobna do długości na tułowiu.

Umaszczenie: całkowicie czarny. Podszerstek nie musi być całkowicie czarny, może też być ciemnoszary, pod warunkiem, że jest ukryty zupełnie pod warstwą włosa okrywowego. Czasem zdarzają się białe włosy, np. na palcach, lub też lekko siwiejące na kufie, co jest oznaką wieku i jest w pełni dopuszczalne.

WAGA:
pomiędzy 3 a 9 kg. Średnia, najczęściej spotykana waga to pomiędzy 4 a 7 kg.

WADY:
Wszelkie odstępstwa od podanych wyżej norm powinny być traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich nasilenia:
Wrażenie ogólne: nazbyt długie lub krótkie kończyny, długi tułów, wpisujący się w prostokąt.
Głowa: nazbyt długa lub krótka, linie mózgoczaszki i kufy nie w jednej linii, brak równoległego profilu, nazbyt uwydatnione łuki brwiowe, szczególnie niepożądaną cechą są uwydatnione kości policzkowe, brak lisiego wyrazu.
Mózgoczaszka: zbyt wąska, czoło zbyt zaokrąglone lub kopulaste ( jabłkowate).
Kufa: zbyt długa, wychudzona, gruba, ciężka, garbonosa
Oczy: duże, okrągłe, bądź wypukłe czy jasne w kolorze (piwne jeszcze dopuszczalne).
Tułów
Klatka piersiowa: wąska, płaska, cylindryczna, nie dość głęboka.
Zad: nazbyt długi, spadzisty, szczególnie niepożądany jest zad wzniesiony, bez uwydatnionego zaokrąglenia, brak typowego wyrazu tzw. świnki morskiej.
Kończyny: przesadnie lub za mało kątowane.
Ruch: wąska akcja kończyn, zbyt krótki krok, słaby napęd i jego przełożenie na przednie kończyny, wysoka akcja kończyn przednich, podskakiwanie tylnych kończyn.
Sierść: zbyt krótka, przesadnie długa, zbyt rzadka, miękka i powiewna, jedwabista i falista, nazbyt przylegająca do tułowia, zbyt mało uwydatniona charakterystyczna dla rasy krawatka, grzywa i pantalony (szczególnie znacząca wada u psów a przede wszystkim brak grzywy), zbyt słaby podszerstek.
Umaszczenie: szare, brązowawe lub czerwonawy podszerstek prześwitujący przez warstwę okrywową.
Temperament: apatyczny, nieśmiały, powściągliwy i bojaźliwy,
Uzębienie: nierówno lub źle rozmieszczone siekacze, krzywe siekacze, brak jednego z siekaczy I, lub też trzech przedtrzonowych P1 i dwóch przedtrzonowych P2 to uchybienia.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:

  • nazbyt agresywny lub zbyt bojaźliwy,
  • każdy pies z widocznymi wadami budowy lub problemami z zachowaniem będzie zdyskwalifikowany,
  • brak typu rasowego,
  • przodozgryz lub tyłozgryz, nawet bez kontaktu siekaczy, krzywa żuchwa, brak jednego z kłów C, jednego z górnych czy dolnych przedtrzonowych P4 i P3, jednego z trzonowych M1, lub w sumie 4 lub więcej zębów (wykluczając przedtrzonowe P1),
  • brak pigmentu na nosie, ustach i powiekach,
  • uszy opadające lub w połowie podniesione,
  • sierść, która jest niewłasciwej struktury czyli miękka, długa i jedwabista, niesprężysta, przylegająca z piórami za uszami, brak podszerstka
  • kolor jakikolwiek inny niż czarny dyskwalifikuje,
  • waga wyraźnie wykraczająca poza limit. gresywny.  

N.B.: Psy powinny mieć w mosznie dwa równe w pełni rozwinięte jądra.

Źrodło: FCI - wersja oryginalna (tłumaczenie własne); zdjęcia: Bette Wynn; "Schipperke" (in English), Pamela Jeans Brown, Raymond Triquet and Dr. Robert Pollet. Revised by Jennifer Mulholland.

Zdjęcia
Copyright by ...:::Schipperke - AB NUNC:::... szablony